توي ماشين نشسته ايم . هواي گرم و آلوده ميدان آزادي را با تمام وجود تنفس مي كنم . خيابان شلوغ است و پر نور . انگار نه انگار كه ساعت از يك نيمه شب گذشته است !
عمو ، از توي آينه نگاهم مي كند و مي پرسد : "هانيه خانم اينجا بهتر است يا آنجا ؟ "
اين بار قاطع جواب مي دهم : " خب معلوم است اينجا ! "
*****
سرم را گذاشته ام روي ميز خط خطي و كثيف . آب بيني ام سرازير شده . اشك هايم سريع مي ريزند . نگاه هاي تمسخر آميزشان را از ذهن مي گذرانم . صداي آن دختر چاقي كه با بدترين لحن فرياد زد Ich liebe dich توي گوشم زنگ مي زند !
براي گرفتن دستمال سرم را از روي ميز بر مي دارم . هاله اي محو از "شقايق" و "Lili" را مي بينم كه با نگراني حالم را مي پرسند .
با پشت دست بيني ام را پاك مي كنم و مي گويم " چيزي نيست ، حساسيت دارم ! "
*****
تمام فاميل جمع شده ايم و توي هال دور هم نشسته ايم .پدرم از خاطرات دوران كودكي و بازيگوشي هايشان مي گويد . همه مي خندند . من اما چشم دوخته ام به چهره مهربان و آرام آقاجون . نمي دانم چطور بايد جبران اين 6 سال دوري را بكنم . بي اختيار اشك توي چشمم جمع مي شود .
به خودم مي آيم " تو معلوم هست چه مرگت شده ؟! "
*****
آسانسور طبقه 4 را نشان مي دهد . بيرون مي آيم . " طبقه 4 ، واحد ... واحد چندم ؟ " آدرس را چند بار توي ذهنم مرور مي كنم . چيزي خاطرم نيست . از انتهاي راهرو در خانه اي باز مي شود . عاطفه و سنا برايم دست تكان مي دهند . ذوق مي كنم . مي دوم طرفشان .
" اينجا ديگر بشريتي نيست ... "
*****
بچه هاي جديد را كنار هم نشانده اند . سالاد الويه ابداعي كه خودمان درست كرده ايم روبه رويمان است . چهره ها را از نظر مي گذرانم . لقمه كوچكي براي خودم مي گيرم . از مدرسه ام مي پرسند. مجبور مي شوم بگويم كه تازه به ايران آمده ايم .
آن كه سه تار مي زند با پوزخند مي پرسد : " Can you spek persian " و ديگران بلند بلند مي خندند . لقمه ام را توي ظرف مي گذارم . " مگر قرار نيست اينجا متفاوت باشد ؟! ... "
*****
عقب كلاس با جلوي كلاس زمين تا آسمان فرق دارد . ميان " سارا " نشسته ام و همان كه سه تار مي زد . " سارا " به نظرم متفاوت از بقيه مي ماند . به خودم مي گويم " عقب مي مانم ... "
*****
امتحان نيم ترم زبان را داده ام . از پله ها بالا مي روم . بچه ها مشغول تمرين سرود اند . ميانشان مي ايستم . سارا از پشت مي آيد و دستم را مي كشد . به گوشه اي از كلاس مي رويم . چهره اش مهربان است و خندان . با حالتي خاص مي گويد : " من واقعا چشمانم درخشان است ؟! " دستش را مي فشرم . مي خندم .
*****
پنج شنبه است و باز همه رفته اند قم سر مزار و " ما " به خاطر مدرسه ام نتوانسته ايم برويم . آقاي غلامي پاي تخته جزوه مي نويسد و بچه ها در دفترهايشان وارد مي كنند . از بغل دستي ام ورق مي گيرم . قلم خودش مي نويسد :
"دو چشمان را چو بربندم تو را در خواب مي بينم
در آن گيسوي مشكين ات هميشه تاب مي بينم
خمارم آرزومندم كه روزي گم شوم در تو
كه من لعل لبت را چون شراب ناب مي بينم "
نوشته ام را دوباره از اول مي خوانم .
من ... من شعر گفته ام ؟!؟!؟
*****
توي كتابش اسم هايمان را مي نويسم و پايينش علامت نتيجه مي زنم : Shinera
هر دو مي خنديم .
*****
خواهرم مي گويد : انشاالله اين خانه را زودتر عوض مي كنيد مي رويد خانه خودتان .
مامان بزرگ خوشحال مي شود و ان شاالله مي گويد .
باباجون سري با تاسف تكان مي دهد و مي گويد : " اگر زنده بوديم .. "
*****
دستم را گذاشته ام لب پنجره ماشين . باد داغ و كثيف توي صورتم مي خورد . روسري ام را مي گيرم جلوي دهان و بيني ام . سرفه مي كنم و در دل مي نالم از وضعيت مضحك خيابان ها .
نيلوفر از پشت مي پرسد : " هانيه به چه فكر مي كني ؟! "
پ.ن :
اينجا ، هرچند با آنچه فكر مي كردم خيلي فرق دارد ؛
اما اينجا كساني هستند كه هرگز يكيشان آنجا يافت نمي شود !
هانيه
